Portugués
HÁ PALAVRAS QUE NOS BEIJAM
No Reino de Dinamarca, 1958
Há palavras que nos beijam
Como se tivessem boca.
Palavras de amor, de esperança,
De imenso amor, de esperança louca.
Palavras nuas que beijas
Quando a noite perde o rosto;
Palavras que se recusam
Aos muros do teu desgosto.
De repente coloridas
Entre palavras sem cor,
Esperadas inesperadas
Como a poesia ou o amor.
(O nome de quem se ama
Letra a letra revelado
No mármore distraído
No papel abandonado.)
Palavras que nos transportam
Aonde a noite é mais forte,
Ao silêncio dos amantes
Abraçados contra a morte.
TROPEÇO DE TERNURA POR TI
Diário de Lisboa, 5-2-1970
É simples a separação.
Adeus.
Desenlaçado o último abraço, uma pressa de dar
costas um ao outro.
Já não há gestos. O derradeiro (impossível) seria
não desfazer o abraço.
Pressa de cada um retomar o outro na teia lenta da
remembrança.
Não desfazer o abraço.Ficar face encostada ao
niagara dos cabelos.
Sobram fotografias, voz no gravador, um bilhete
na caixa do correio. Sobra o telefone.
Tensão-telefone. Experimentada. Sofrida.
Tensão-telefone. Possibilidade de voz não póstuma.
No gravador, voz de ontem, de anteontem. De há
anos.
Sobra o telefone. Mudo.
Retininte?
Sobrarão as cartas. Sobra a espera.
Na teia lenta da remembrança, retomo-te em
memória recente: na praia de ternura onde nos
enrolámos e desenrolámos desesperados de
separação.
Sobra a separação.
Castellano
HAY PALABRAS QUE NOS BESAN
Hay palabras que nos besan
como si tuviesen boca.
Palabras de amor, de esperanza,
de inmenso amor, de loca esperanza.
Palabras desnudas que besas
cuando la noche pierde el rostro;
palabras que se resisten
a los muros de tu disgusto.
De repente coloridas
entre palabras sin color,
esperadas inesperadas
como la poesía o el amor.
(El nombre de quien se ama
letra a letra revelado
en el mármol distraído,
en el papel abandonado.)
Palabras que nos transportan
donde la noche es más fuerte,
al silencio de los amantes
abrazados contra la muerte.
Traducción. Vicent Berenguer/María Vicente, 2011
TROPIEZO DE TERNURA POR TI
Es fácil la separación.
Adiós.
Desenlazado el último abrazo, cierta prisa por dar la espalda
el uno al otro.
Ya no hay gestos. El último (imposible) sería no deshacer el
abrazo.
Prisa de cada uno por retomar al otro en la tela lenta de la
remembranza.
No deshacer el abrazo. Dejar el rostro apoyado en el niágara
de los cabellos.
Sobran fotografías, voz en el contestador, una nota en el
buzón. Sobra el teléfono.
Tensión-teléfono. Probada. Sufrida.
Tensión-teléfono. Posibilidad de voz no póstuma.
En el contestador, voz de ayer, de anteayer. De hace años.
Sobra el teléfono. Mudo.
¿Tintineante?
Sobrarán las cartas. Sobra la espera.
En la tela lenta de la remembranza, te retomo en la memoria
reciente: en la playa de ternura en donde nos
acurrucamos y estiramos desesperados de separación.
Sobra la separación.
Traducción. Vicent Berenguer/María Vicente, 2011
Valenciano
HI HA PARAULES QUE ENS BESEN
Hi ha paraules que ens besen
com si tinguessen boca.
Paraules d’amor, d’esperança,
d’immens amor, de boja esperança.
Paraules nues que beses
quan la nit perd el rostre;
paraules que s’oposen
als murs del teu disgust.
De sobte acolorides
entre paraules sense color,
esperades inesperades
com la poesia o l’amor.
(El nom de qui s’estima
lletra a lletra revelat
en el marbre distret,
en el paper abandonat.)
Paraules que ens transporten
on la nit és més forta,
al silenci dels amants
abraçats contra la mort.
Traducción: Vicent Berenguer, 2011
ENSOPEGADA DE TENDRESA PER TU
La separació és senzilla.
Adéu.
Desenllaçada l’última abraçada, una pressa per donar
l’esquena a l’altre.
Ja no hi ha gestos. El darrer (impossible) fóra no desfer
l’abraçada.
Pressa de cada un per reprendre l’altre en la lenta tela de la
remembrança.
No desfer l’abraçada. Deixar el rostre recolzat al niàgara dels
cabells.
Sobren fotografies, veu al contestador, una nota a la bústia.
Sobra el telèfon.
Tensió-telèfon. Tastada. Soferta.
Tensió-telèfon. Possibilitat de veu no pòstuma.
Al contestador, veu d’ahir, de despús-ahir. De fa anys.
Sobra el telèfon. Mut.
Retentint?
Sobraran les cartes. Sobra l’espera.
En la lenta tela de la remembrança, et reprenc en memòria
recent: en la platja de tendresa on ens enrotllem i
desenrotllem desesperats de separació.
Sobra separació.
Trad. de Vicent Berenguer, 2011
Alemán
Es gibt Worte die uns Küssen
Es gibt Worte die uns Küssen
als ob sie einen Mund hätten
Worte der Liebe, der Hoffnung
der grossen Libe, der verrückten Hoffnüng.
Blossen Worten, die du Küsst
wenn die Nacht ihr Gesicht verliert
Wörte die sich wänden
von den Wanden deiner Abneigung.
Plötzlich alles in Farbe
Zwischen den Wörten ohne Farbe
erwartet und unerwartet
Wie die Poesie oder die Liebe.
(Der Mann, der man liebt
Buchstabe für Buchstabe enthüllt
in den Marmor achtlos
auf dem Papier verlassen.)
Wörter, die uns führen
wo die Nacht dunkler ist
das Schweigen der Libenden
sich gegen den Tod umarmend.
Traducción: Esperanza Vives Frasés, 2011
Stolperstein der Zärtlichkeit für dich
Sich trennen ist einfach.
Auf wiedersehen.
Die letze Umarmung losbinden, sich eilig den Rücken kehren.
Es gibt bereits keine Gesten mehr. Das Einzige (Unmögliche) wäre die sich nicht zu lösen.
Die Eile einander wieder wahrzunehmen durch den Schleier der Erinnerungen.
Die Umarmung nicht aufzulösen. Es bleibt dein Antlitz in dem Niagara deines Haares.
Überflüssige Fotos, Stimmen im Anrufbeantworter, Nachrichten in Briefkasten. Das Telefon ist überflüssig.
Telefon-Spannung. Versuch. Leiden.
Telefon-Spannung. Möglichkeit einer postumen Stimme.
Im Anrufbeantworter, Stimmen von gesten, von vorgertern.
Von vergangenen Jahren.
Das Telefon ist überflüssig. Stumm.
Klingelnd?
Überflüssige Briefe. Überflüssige Warten.
Im Schleier der Erinnerung, halte ich dich in meinem Geiste fest: Auf dem Strand der Zärtlichkeit, wo wir uns liebten und über die Trennung zweifelten.
Die Trennung ist überflüssig.
Traducción: Esperanza Vives Frasés, 2011
Japonés
我々に接吻する言葉がある
我々に接吻する言葉がある
まるで口があるかのように
愛の言葉、希望の言葉、
壮大な愛の言葉、狂おしい希望の言葉
裸の言葉に接吻する
夜が面影を失うとき
耐える言葉
あなたの不機嫌の壁に
突然色づく
色のない言葉の中で、
期待して期待せずに
詩あるいは愛のように
愛する人の名前
文字ごとに現れる
見放された大理石に
見捨てられた紙に
我々を連れて行く言葉
夜が最も深い場所へ
愛し合う者たちの沈黙へ
死に向かって抱かれ
Traducción: Kae Baba, 2011
Chino
与你温柔的碰撞
分手是如此的容易,
一句“再见”和一个我曾不敢奢求的短暂的最后一次拥抱,
不再需要任何表情和言语。
你转身离去,留下你的背影和我的记忆。
你转身离去,我的脸抚贴着你那如瀑布般顺滑的发丝。
你就在我的身边,
照片,电话,你的留言在此时都已不再重要。
等待电话的焦虑,急切与忍耐,
你的声音始终回荡在耳边挥之不去,
昨天的声音,前天的声音,甚至是两年前的声音……
我关上电话,却隐约又听到了电话铃声,
是你的电话吗?
所有的信件,所有的等待都已不再重要,
你已侵蚀了我的全部,我无法忘却。
我们在柔软的沙滩上用尽全力蜷缩和拼命挣扎。
你已侵蚀了我的全部,此时分手已不再重要。
Trad: Lei Yashu 2012
(*) Procedencia de los poemas:
«Há palavras que nos beijam», en No Reino de Dinamarca
(Lisboa: Guimarães, 1958)
«Tropeço de ternura por ti», en Diário de Lisboa, 5-2-1970, en Poemas Dispersos
(Lisboa: Assírio & Alvim, 2005)
Poesias Completas (Lisboa: Assírio & Alvim, 2000)

